Η Νιγρίτα είναι κωμόπολη του νομού Σερρών της Μακεδονίας. Κατά την απογραφή του 2001 ο δήμος Νιγρίτης είχε πληθυσμό 9.783 κατοίκων, από τους οποίους στην Νιγρίτα κατοικούσαν 5.566, στην Ανθή 625, στα Θερμά 574, στην Τερπνή 2.189 και στο Φλάμπουρο 829.

Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία εξ αυτών είναι ότι προέρχεται από το σχήμα "την Εγρίτα","τη Νεγρίτα", "Νεγρίτα". Οι αφετηρίες του ονόματος Ιγρίτα και Εγρίτα οδηγούν στις ταυτόσημες τουρκικές λέξεις, eğri, iğri που σημαίνουν μεταξύ άλλων επικλινής (αγγλ.slope), πλάγιος (αγγλ.oblique). Η θέση της Νιγρίτας, χωρίς την Σούρπα, στους πρόποδες του βουνού δικαιολογεί το συσχετισμό. Οι λ.-de,-da,-ta,-te ως δεύτερα συνθετικά στην τούρκικη γλώσσα μπαίνουν στην θέση προθέσεων που προσδιορίζουυ τόπο, εις, επί, παρά, μέσα, κλπ. Κατά συνέπεια τα egri-ta ή igri-ta σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνουν στον επικλινή τόπο.

 

Ιστορία

Ο οικισμός της Νιγρίτας δημιουργήθηκε, κατά την πιθανότερη άποψη, στα μέσα του 16ου αιώνα από κατοίκους ορεινών περιοχών και ο πληθυσμός αυξήθηκε βαθμηδόν ως τις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε έφθασε στους 4.300 κατοίκους. Στις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης, ο περιηγητής Ε. Consinery, που επισκέφθηκε την Μακεδονία, σημειώνει ότι η κωμόπολη, όπως και η διπλανή Σούρπα ή Σύρπη, ανθούσε οικονομικά και οι κάτοικοι της, στο σύνολο Έλληνες, επιδίδονταν στην καλλιέργεια βαμβακιού, στη χρυσοχοΐα και στη χαλκουργία. Οι κάτοικοι της Νιγρίτας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Μανωλάκης Χαριζάνης, ο Αναστάσιος Δημητρίου (γεν. 1800), ο Ιωάννης Δημητρίου, ο Αντώνιος Γιωργαράς, ο Γεώργιος Γιωργαράς και ο αξιωματικός Αθανάσιος Νικολάου. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα λειτουργούσε στη Νιγρίτα «ελληνικόν σχολείον» και, λίγες δεκαετίες αργότερα, τα σχολεία της Νιγρίτας και της Σούρπας αριθμούσαν περισσότερους από 250 μαθητές. Στη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα, η Νιγρίτα έδωσε πλήθος αγωνιστών που πρωτοστάτησαν στον αγώνα για την απελευθέρωση, σημαντικότεροι εκ των οποίων, ήταν οι Βασίλειος Κουφοκώτσιος, Κωνσταντίνος Κουφοκώτσιος, Δημήτριος Μπιτσιακάνος, Γεώργιος Μασλαρινός, Στέργιος Καραστέργιος, Αθανάσιος Καραμανίδης και Κωνσταντίνος Γεροσέλας. Σημαντική μορφή για τη Μακεδονία, υπήρξε επίσης ο λόγιος και ιατρός Μιχαήλ Παπαδόπουλος. Κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο η Νιγρίτα απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό. Στις 24 Οκτωβρίου 1912 η Νιγρίτα ελευθερώθηκε από τους Τούρκους με επέμβαση του ελληνικού στρατού. Στις 16 Ιουνίου 1913 εκδηλώθηκε η πρώτη συντονισμένη βουλγαρική επίθεση εναντίον ελληνικών τμημάτων κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού πολέμου. Στις 19 Ιουνίου 1913 πραγματοποιήθηκαν ελληνοβουλγαρικές συγκρούσεις στην περιοχή. Στις 29 Ιουνίου 1913 οι Βούλγαροι πυρπόλησαν την Νιγρίτα και αποχώρησαν.

 

Δήμος Νιγρίτης

Ο Δήμος Νιγρίτης ανασυστάθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας και αποτελούνταν από τον πρώην ομώνυμο δήμο καθώς και από τις κοινότητες Ανθής, Θερμών, Τερπνής και Φλάμπούρου, οι οποίες καταργήθηκαν. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Νιγρίτα. Επίσης δίπλα στην πρωτεύουσα του δήμου, την Νιγρίτα, υπάρχουν και οι περίφημες ιαματικές πηγές του.

 

Πηγή: Βικιπαίδεια

 

Βίντεο από την εκπομπή ΕΡΤ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ, Η ΝΙΓΡΙΤΑ ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΤΗΣ ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ 

Πηγή: Αρχείο ΕΡΤ

 

Βισαλτία

Η Βισαλτία ήταν αρχαία χώρα του θρακικού φύλου των Βισαλτών που αργότερα ενσωματώθηκε στην Μακεδονία. Το όνομά της το πήρε από τον Βισάλτη, γιο του θεού Ήλιου και της Γαίας (Γης). Αποτελούσε ανατολική συνέχεια της Κρηστωνίας και εκτεινόταν αμφίπλευρα του ποταμού Στρυμόνα, μεταξύ της Αμφίπολης και της Σιντικής Ηράκλειας, δηλαδή επί των σημερινών περιοχών του Σοχού και της Νιγρίτας. Το βασίλειο των Βισαλτών παλαιότερα εκτεινόταν και σε ολόκληρη τη Χαλκιδική.

 

Πόλεις

Κυριότερες πόλεις της Βισαλτίας ήταν οι: Βισαλτία πρωτεύουσα της χώρας, Ευπορία, Άρρωλο, Ορεσκία, η Άργιλος παρά τον Στρυμονικό κόλπο, το Κερδύλιον απέναντι από την Ηδωνικής Αμφίπολης, η Όσσα παρά το Σωχό και η Βέργη, πατρίδα του κωμικού μυθιστοριογράφου Αντιφάνη του Θράκα.

 

Ιστορία της Βισαλτίας

Πριν τον 5ο αιώνα π.Χ. η Βισαλτία και η Κρηστωνία αποτελούσαν μία χώρα. Κατά την εισβολή των Περσών, ο Βασιλιάς της Βισαλτίας αρνήθηκε να υποταγεί στον Ξέρξη και κατέφυγε στη Ροδόπη. Το 479 π.Χ. ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας κατέλαβε τη Βισαλτία και την ενσωμάτωσε στη Μυγδονία. Όταν τα παράλιά της τα κατέλαβαν οι Αθηναίοι, έχοντας μάθει για το μεταλλευτικό πλούτο της περιοχής ήλθαν και εγκαταστάθηκαν υπό τον Περικλή 1000 άποικοι, όπου αργότερα εκδιώχθηκαν από τους Μακεδόνες.
Από τα νομίσματα που κόπηκαν την περίοδο εκείνη και που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη έχουν βρεθεί πολλά οκτάδραχμα, τετράδραχμα με συνηθέστερη παράσταση γυμνού έφιππου που κρατά δύο δόρατα. Τα νομίσματα που κόπηκαν επί Αλεξάνδρου του Α΄ φέρουν το όνομά του. Από τα νομίσματα που έκοψαν οι βασιλείς της Βισαλτίας έχουν διασωθεί τριών εξ αυτών όπως του Μώσση (500 - 480 Π.Χ.), του Δημητρίου (450π.Χ.) και του Βασταρέα (350 π.Χ.).

 

Πηγή: Βικιπαίδεια

FacebookYoutube

Newsletter

Συμπληρώστε το ονοματεπώνυμο και το email σας για να λαμβάνετε νέα του Συλλόγου μας

 

banner2